رهگذر سرزمين شعر


 

 

 

اندازه ی همین یکی دو سطر فرصت داریم

از تیررس نگاه این فرشته ها که دور شویم

بهشت که نه

نیمکتی را به تو نشان خواهم داد

که مثل یک گناهِ تازه

وسوسه انگیز است...


شهرام

 

به دریا رفته می داند مصیبت های طوفان را

مرا آشفته‌ی خود کرد گیسوی پریشانش


شهرام

 


مثل سیاره ای و من قمرت می بینی؟


دست من خوب به دور کمرت می آید


شهرام

 

در کوچه باد می آید
این
ابتدای ویرانی است
آن روز هم که دست های تو ویران شدند، باد می آمد!


شهرام

 

 

ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﺨﺖ ﻧﮕﯿﺮ

ﻭﻗﺘﯽ ﭘﯿﺮﻫﻨﺖ ﻫﻢ

ﻣﺴﺖ ﺍﺯ ﻋﺮﻗﺖ

ﺑﻪ ﺗﻨﺖ ﻣﯽ ﭼﺴﺒﺪ

 


شهرام

 

هر لحظه بی تو بودن من، سالها گذشت

من از تمام مردم دنیا مسن ترم . . .


شهرام

 

حالم بد است ، با تو فقط خوب میشوم
خیلی از آنچه فکر کنی مبتلاترم ...


شهرام

 


نه کسی منتظر است

نه کسی چشم به راه...

نه خیال گذر از کوچه ما دارد ماه

بین عاشق شدن و مرگ مگر فرقی هست؟؟؟

وقتی از عشق نصیبی نبری غیر از آه...


شهرام

 

همیشه دلهُره دارم از این به هَم نرسیدن...


کَسی سُراغ نداری، تو را به من بِرِساند...؟


شهرام

 

شعر تو بودی که پس از فصل سرد 

هیچکسی شک ب زمستان نکرد؟


شهرام

 

تو از هر در که بازآیی

                          بدین خوبی و زیبایی

دری باشد که از رحمت

                        به روی خلق بگشایی

ملامت گوی بی‌حاصل

                       ترنج از دست نشناسد

در آن معرض که چون یوسف

                      جمال از پرده بنمایی

 

بسیار دوست دارم این شعر شیخ اجل رو


شهرام

 

رو به این آینه هر پیرهنی پوشیدم


غیر آغوش تو چیزی به تنم جور نشد...!


شهرام

 

گویند حریفان که برو یار دگر گیر ...


مشکل همه این است که چون او دگری نیست . . .


شهرام

 

دلم به مهر تو صد پاره باد و هر پاره

هزار ذره و هر ذره در هـــوای تو باد


شهرام