رهگذر سرزمين شعر


 

هميشه هم آينه ها
از حروف کوچک نام ما نمي گذرند
گاهي گياهي سبز سراغ چهره هاي ديگر ما را مي گيرد.
قرار نيست معادله جهان را ،به سيب کوچکي تر سيم کنيم
يا از تمام پل ها رد پاي رنگين کمان را بگيريم
همين که خوشه هاي انگوري را در مسير کبو تري مي گذاريم
يا برگ گلي را رو به روي مهتاب
يعني که عشق به اندازه مشت آدمي ست
آنکه انگشت اشاره را رو به ماه مي گيرد
از چهره هاي سپيد آينه گذشته است...


شهرام