رهگذر سرزمين شعر


 

من دوران نوجونی مو با اين شعر زندگی کردم

شعر از سياوش کسرايی :

آرش

  

زندگانی  شعله  می خواهد  صدا  سر  داد عمونوروز

 شعله ها  را  هيمه  بايد  روشنی  افروز

  كودكانم  داستان  ما  ز آرش  بود

 او به جان  خدمتگزار  باغ آتش  بود

  روزگاری  بود

 روزگار تلخ و تاری  بود

بخت   ما چون  روی  بدخواهان  ما  تيره

  دشمنان  بر جان  ما چيره

 

  سنگر  آزادگان  خاموش

  خيمه گاه دشمنان  پر جوش

  مرزهای  ملك

  همچو  سر حدات  دامنگستر  انديشه  بی سامان

 برجهای  شهر

  همچو  باروهای  دل بشكسته  و  ويران

  دشمنان  بگذشته  از سر حد  و از بارو

باغهای  آرزو بی برگ

 آسمان  اشك ها  پر بار

گر مرو  آزادگان  دربند

  روسپی  نامردمان  در كار

  انجمن ها كرد  دشمن

  رايزن ها  گرد  هم آورد  دشمن

  تا به  تدبيری  كه در ناپاك  دل دارند

 هم به دست  ما شكست  ما بر انديشند

  نازك  انديشانشان  بی شرم

  كه مباداشان  دگر روزبهی  در چشم

 يافتند  آخر فسونی  را كه می جستند

 

 آخرين فرمان  آخرين  تحقير

  مرز  را پرواز  تيری  می دهد سامان

   گر به نزديكی  فرود  آيد

  خانه هامان  تنگ

 آرزومان  كور

 ور بپرد  دور

تا كجا ؟  تا چند ؟

آه  كو بازوی  پولادين  و  كو  سر پنجه ايمان ؟

 

 

 

 

 لشكر  ايرانيان  در اضطرابی  سخت درد آور

  دو دو  و سه سه  به پچ پچ  گرديكديگر

 كودكان  بر بام

  دختران  بنشسته بر روزن

 مادران  غمگين كنار در

 كم كمك  در اوج  آمد  پچ پچ  خفته

 خلق  چون  بحری  بر آشفته

 به جوش  آمد

 خروشان شد

 به  موج  افتاد

  برش  بگرفت  ومردی  چون صدف

 از سينه  بيرون داد

 منم آرش

  چنين  آغاز كرد  آن  مرد با دشمن

  منم  آرش  سپاهی  مردی آزاده

  به تنها  تير  تركش  آزمون تلختان  را

  اينك آماده

  مجوييدم  نسب

 فرزند  رنج  و كار

گريزان  چون شهاب  از شب

  چو  صبح  آماده ديدار

مبارك باد  آن جامه  كه اندر  رزم پوشندش

 گوارا باد  آن باده  كه  اندر  فتح  نوشندش

 

 در اين پيكار

 در اين كار

 دل خلقی  است  در مشتم

  اميد مردمی  خاموش  هم پشتم

  كمان كهكشان  در دست

 كمانداری  كمانگيرم

  شهاب  تيزرو  تيرم

  ستيغ  سر بلند  كوه  ماوايم

 به چشم  آفتاب  تازه رس جايم

 مرا  تير است  آتش پر

 مرا باد است فرمانبر

 در اين  ميدان

  بر اين  پيكان  هستی   سوز  سامان  ساز

  پری  از  جان  ببايد  تا فرو ننشيند  از پرواز

 پس  آنگه  سر به سوی  آسمان  بر كرد

 به آهنگی  دگر گفتار ديگر كرد

درود  ای واپسين صبح  ای سحر  بدرود

كه با آرش  ترا اين آخرين  ديدار  خواهد بود

  به صبح  راستين سوگند

 به پنهان  آفتاب  مهربار  پاك بين سوگند

كه  آرش  جان خود  در تير خواهد كرد

  پس  آنگه بی درنگی  خواهدش  افكند

 

نيايش را  دو زانو  بر زمين  بنهاد

  به سوی  قله ها  دستان  ز هم بگشاد

 برآ ای آفتاب  ای  توشه  اميد

 برآ  ای خوشه   خورشيد

  تو جوشان  چشمه ای  من تشنه ای  بی تاب

برآ  سر ريز  كن  تا  جان شود سيراب

  چو پا در كام  مرگی  تند خو  دارم

  چو در دل جنگ  با اهريمنی  پرخاش جو  دارم

 به موج  روشنايی  شست و شو خواهم

  ز گلبرگ  تو  ای  زرينه  گل  من  رنگ  و بو خواهم

 

 زمين  خاموش  بود و آسمان خاموش

 تو گويی  اين جهان  را بود  با گفتار  آرش گوش

  به يال  كوه ها  لغزيد كم كم  پنجه  خورشيد

 هزاران  نيزه  زرين  به چشم آسمان پاشيد

 نظر  افكند  آرش  سوی  شهر  آرام

  كودكان  بر بام

  دختران   بنشسته  بر روزن

مادران  غمگين كنار  در

  مردها  در راه

 سرود  بی كلامی  با غمی  جانكاه

  ز  چشمان  برهمی  شد  با نسيم  صبحدم همراه

  كدامين نغمه  می ريزد

 كدام  آهنگ   آيا می تواند ساخت

  طنين  گام های  استواری  را كه سوی  نيستی مردانه  می رفتند ؟

 طنين  گامهايی را كه آگاهانه  می رفتند ؟

 دشمنانش  در سكوتی  ريشخند آميز

راه وا كردند

 كودكان  از بامها  او را صدا كردند

  مادران  او را دعا  كردند

 پير مردان  چشم  گرداندند

 دختران  بفشرده  گردن بندها  در مشت

همره او  قدرت  عشق  و  وفا  كردند

 آرش اما همچنان  خاموش

 از شكاف  دامن  البرز  بالا  رفت

 وز پی  او

 پرده های  اشك  پی در پی  فرود  آمد

 

  شامگاهان

 راه جويانی  كه می جستند  آرش  را به روی  قله ها  پی گير

 باز گرديدند

 بی نشان  از پيكر آرش

  با كمان  و  تركشی بی تير

 آری آری  جان  خود  در تير كرد  آرش

 كار  صد ها  صد هزاران  تيغه  شمشير  كرد آرش

 تير آرش  را سوارانی  كه می راندند بر جيحون

به  ديگر  نيمروزی  از پی آن  روز

 نشسته بر تناور  ساق  گردويی  فرو ديدند

 و آنجا  را از آن پس

  مرز ايرانشهر و  توران بازناميدند



 


شهرام