رهگذر سرزمين شعر


 

من دوران نوجونی مو با اين شعر زندگی کردم

شعر از سياوش کسرايی :

آرش

  

زندگانی  شعله  می خواهد  صدا  سر  داد عمونوروز

 شعله ها  را  هيمه  بايد  روشنی  افروز

  كودكانم  داستان  ما  ز آرش  بود

 او به جان  خدمتگزار  باغ آتش  بود

  روزگاری  بود

 روزگار تلخ و تاری  بود

بخت   ما چون  روی  بدخواهان  ما  تيره

  دشمنان  بر جان  ما چيره

 

  سنگر  آزادگان  خاموش

  خيمه گاه دشمنان  پر جوش

  مرزهای  ملك

  همچو  سر حدات  دامنگستر  انديشه  بی سامان

 برجهای  شهر

  همچو  باروهای  دل بشكسته  و  ويران

  دشمنان  بگذشته  از سر حد  و از بارو

باغهای  آرزو بی برگ

 آسمان  اشك ها  پر بار

گر مرو  آزادگان  دربند

  روسپی  نامردمان  در كار

  انجمن ها كرد  دشمن

  رايزن ها  گرد  هم آورد  دشمن

  تا به  تدبيری  كه در ناپاك  دل دارند

 هم به دست  ما شكست  ما بر انديشند

  نازك  انديشانشان  بی شرم

  كه مباداشان  دگر روزبهی  در چشم

 يافتند  آخر فسونی  را كه می جستند

 

 آخرين فرمان  آخرين  تحقير

  مرز  را پرواز  تيری  می دهد سامان

   گر به نزديكی  فرود  آيد

  خانه هامان  تنگ

 آرزومان  كور

 ور بپرد  دور

تا كجا ؟  تا چند ؟

آه  كو بازوی  پولادين  و  كو  سر پنجه ايمان ؟

 

 

 

 

 لشكر  ايرانيان  در اضطرابی  سخت درد آور

  دو دو  و سه سه  به پچ پچ  گرديكديگر

 كودكان  بر بام

  دختران  بنشسته بر روزن

 مادران  غمگين كنار در

 كم كمك  در اوج  آمد  پچ پچ  خفته

 خلق  چون  بحری  بر آشفته

 به جوش  آمد

 خروشان شد

 به  موج  افتاد

  برش  بگرفت  ومردی  چون صدف

 از سينه  بيرون داد

 منم آرش

  چنين  آغاز كرد  آن  مرد با دشمن

  منم  آرش  سپاهی  مردی آزاده

  به تنها  تير  تركش  آزمون تلختان  را

  اينك آماده

  مجوييدم  نسب

 فرزند  رنج  و كار

گريزان  چون شهاب  از شب

  چو  صبح  آماده ديدار

مبارك باد  آن جامه  كه اندر  رزم پوشندش

 گوارا باد  آن باده  كه  اندر  فتح  نوشندش

 

 


شهرام